Als een geheugen valt het
Het zachte en warme verdergaan
Het onttrekken op mijn dak en muren.
En van de schuilplaats van mijn mening
Door het venster van mijn ogen
Ik staar voorbij de regen-doorweekte straten
Aan Engeland waar mijn hart ligt.
Mijn afgeleid en verspreide meningen
Mijn gedachten zijn weg vele mijlen
Zij liggen met u wanneer in slaap youre
En kus u wanneer u uw dag begint.
En aangezien een lied ik schreef ongedaan gemaakt wordt verlaten
I dont weet waarom ik mijn tijd doorbreng
Het schrijven de liederen die ik geloven heb afgeschuind
Met woorden die scheur en spanning aan rijm.
En zo ziet u ik ben komen betwijfelen
Alles wat I eens waar hield
Ik bevind me alleen zonder geloven
De enige waarheid die ik bent u heb geweten.
En aangezien I op de dalingen van regen let
Weef hun vermoeide wegen en matrijs
Ik weet dat ik als de regen ben
Er maar voor de gunst van u gaat I.