Γειά σου σκοτάδι, ο παλιός φίλος μου,
Το Ive έρχεται να μιλήσει με σας πάλι,
Επειδή ένα όραμα που σέρνεται μαλακά,
Αριστερό οι σπόροι του ενώ κοιμόμουν,
Και το όραμα που φυτεύτηκε στον εγκέφαλό μου
Ακόμα παραμένει
Μέσα στον ήχο της σιωπής.
Στα ανήσυχα όνειρα περπάτησα μόνο
Στενές οδοί του κυβόλινθου,
neath ο φωτοστέφανος ενός λαμπτήρα οδών,
Γύρισα το περιλαίμιό μου στο κρύο και την υγρασία
Όταν τα μάτια μου διαπεράστηκαν από τη λάμψη ενός φωτός νέου
Εκείνη η διάσπαση η νύχτα
Και αγγιγμένος τον ήχο της σιωπής.
Και στο γυμνό ελαφρύ πριόνι Ι
Άνθρωποι δέκα χιλιάδων, ίσως περισσότεροι.
Άνθρωποι που μιλούν χωρίς ομιλία,
Άνθρωποι που ακούνε χωρίς άκουσμα,
Άνθρωποι που γράφουν τα τραγούδια που οι φωνές δεν μοιράζονται ποτέ
Και κανένας δεν τολμά
Ενοχλήστε τον ήχο της σιωπής.
Οι ανόητοι είπαν το ι, δεν ξέρετε
Η σιωπή όπως έναν καρκίνο αυξάνεται.
Ακούστε τις λέξεις μου ότι να σας διδάξω,
Πάρτε τα όπλα μου ότι να φθάσω σε σας.
Αλλά οι λέξεις μου όπως τις σιωπηλές σταγόνες βροχής έπεσαν,
Και αντηχημένος
Στα φρεάτια της σιωπής
Και οι που υποκύπτουν άνθρωποι και προσευχόμενοι
Στο Θεό νέου έκαναν.
Και το σημάδι έλαμψε έξω την προειδοποίησή του,
Στις λέξεις που διαμόρφωνε.
Και το σημάδι εν λόγω, οι λέξεις των προφητών
Γράφεται στους τοίχους υπογείων
Και αίθουσες κατοικιών.
Και whisperd στους ήχους της σιωπής.