Na alle hefbomen zijn in hun dozen
En de clowns allen zijn naar bed gegaan
U kunt geluk horen wankelend op onderaan de straat
Voetstappen gekleed in rood
En het windgefluister Mary
Een bezem veegt drearily
Op de gebroken stukken van het yesterdaysleven
Ergens huilt een koningin
Ergens heeft een koning geen vrouw
En de wind, het schreeuwt Mary
De verkeerslichten, morgen draaien zij, uh, blauw
En glans hun emptiness neer op mijn bed
Het uiterst kleine eiland verzakt onderaan stroom
veroorzaak het leven dat is leefde,
Is dood
En de windschreeuwen Mary
De uh-wil de wind herinnert zich ooit
De namen het heeft slag in het verleden?
En met deze steunpilaar, zijn oude dag, en zijn wijsheid
Het fluistert nr, zal dit laatste zijn
En de windschreeuwen Mary