Το κρύο ως χάλυβας που το σκοτάδι περιμένει την ώρα του θα
έρθει.
Μια κραυγή του φόβου από τα παιδιά μας που λατρεύουν τον
ήλιο.
Μαύρη εκδίκηση φύσεων μητέρων σε εκείνοι που σπαταλούν τη
ζωή της.
Πολεμικά μωρά στον κήπο Ίντεν,
Θα γυρίσει τις τέφρες μας στον πάγο.
Η ανατολή έχει πάει επάνω τις πυρκαγιές.
Η ανατολή έχει πάει οι επιθυμίες μας.
Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι σταματούν,
Με τα κτυπημένα μάτια τρόμου.
Μια σκιά πέταξε επάνω σε τους όλων,
Για να τους συντρίψει όπως μια μύγα.
Στην παγωμένη βροχή και οι θάλασσες,
Theres που αφήνεται πουθενά για να τρέξει.
Τα χτυπήματα σφυριών της χειμερινής πτώσης όπως έναν
τυφώνα.
Σε όλο τον κόσμο τα έθνη περιμένουν,
Για κάποια σοφή λέξη από το κύριο φως τους.
Το ξέρετε isnt μόνο madmen που ακούνε τους ανόητους.
Είναι αυτό το τέλος, τα εκατομμύρια που φωνάζονται,
Clutching οι πλούτοι τους καθώς πέθαναν.
Εκείνοι που επιζούν πρέπει να ξεπεράσουν τη θύελλα.
Πηγαίνουν τις ημέρες όταν κοίταξε κάτω το άτομο.
Theyve που παίρνεται μαζί την ιερή κορώνα του.
Για να απελευθερωθεί, πήρε τόσο πολύ.
Όχι τα ταξίδια του τελειώνουν, το του που άρχισαν ακριβώς.
