Toen hij haar het krijgen van de bus zag
Het scheen om de jaren weg af te vegen
Haar gezicht was ouder, enkel een weinig ruw
Maar haar ogen waren nog zo duidelijk
Hij dronk uit zijn koffie en haastig hij
Over alvorens zij wegging
Dan benaderde hij haar als een klein kind
Ook doen schrikken voor wat hij moest zeggen
Hello, louise,
Herinner me?
Nu indien wij scheiden
Of verblijf enkele ogenblikken?
Alsof wij nog minnaars waren
Zij nam enkel een ogenblik om de zo goed gekende afgeworpen man te erkennen voordien
En aangezien hij zich begon te verontschuldigen
Verlies om het even welke bitterheid die zij heeft gedragen
Zij zette zacht haar vinger op zijn lippen
Om hem te laten het weten begreep zij
En met haar koffer die zich op de vloer bevindt
Omhelst hem als een minnaar
Hij vertelde louise
U kijkt zo goed
Zijn enkel ziet u
U maakt me gevoel
Alsof wij nog minnaars waren
Zijn niet altijd waar dat de tijd alle wonden heelt
Er zijn wonden die u dont wanna heelt
Het geheugen van werkelijk goed iets
Echt echt iets, die u nooit opnieuw vond
En hoewel zij voor enkel wat tijd spraken
Alvorens zij zei moest zij gaan
Hij zag de vergadering als uiterst klein teken
Dat vertelde hem allen hij moest kennen
En louise zo
Gegolft van de bus
En aangezien zij wegging
Zij gaf die glimlach
Alsof zij nog minnaars waren