hij was de maan schilderend u met zijn zo kwetsbaar en bleke gloed...
de begrafenis van de liefde van hartennad een ode voor wreedheid
wanneer de engelen bloed op bloemen van kwaad in bloei schreeuwen
De begrafenis van harten en een pleidooi voor genade
wanneer de liefde een kanon dat me scheidt van u is
zij was wind het dragen in alle problemen en vrees die hij jarenlang heeft geprobeerd om te vergeten...
hij was de brand, rusteloos en de wildernis en u was als een mot aan die vlam
de afvallige verbinding voorbij goddelijk, bidt aan een god die doof en blind is
de laatste riten voor zielen op brand, drie kleine woorden en een vraag waarom