Λυρικά ποιήματα από το petrucci John
Θ*Νηθχολας:
Δεν είχε ποτέ πραγματικά μια πιθανότητα
Σε εκείνη την μοιραία φεγγαρόφωτη νύχτα
Θυσιασμένος χωρίς μια πάλη
Ένα θύμα της περίστασής της
Τώρα που Ive γίνεται ενήμερο
Και Ive εξέθεσε αυτήν την τραγωδία
Μια θλίψη αυξάνεται μέσα μου
Όλοι φαίνεται τόσο άδικο
Im εκμάθηση όλων για τη ζωή μου
Με το κοίταγμα μέσω των ματιών της
Ακριβώς πέρα από τις πύλες νεκροταφείων
Όπου η χλόη εισβάλλεται
Εβλέίδα το γράψιμο στην πέτρα της
Αισθάνθηκα ότι όπως θα ασφυκτιούσα
Μνήμη Inloving του παιδιού μας
Τόσο αθώος, ανοικτός ευρύς ματιών
Αισθάνθηκα τόσο κενός καθώς φώναξα
Όπως μέρος μου είχε πεθάνει
Im εκμάθηση όλων για τη ζωή μου
Με το κοίταγμα μέσω των ματιών της
Και ως εικόνα της
Περιπλανημένος μέσω του κεφαλιού μου
Έκλαψα ακριβώς όπως ένα μωρό
Καθώς βάζω άγρυπνο στο κρεβάτι
Και ξέρω τι του όπως
Για να χάσετε κάποιο αγαπάτε
Και αυτό αισθάνθηκε ακριβώς το ίδιο πράγμα
Της wasnt δεδομένης οποιασδήποτε επιλογής
Η απογοήτευση έκλεψε τη φωνή της
Ive τόσο πολύ περισσότερων στη ζωή
Το Ive πήρε έναν γιο, Ive πήρε μια σύζυγο
Έπρεπε να υποστώ το ένα την τελευταία φορά
Για την και πέστε αντίο
Ξαναζήστε το άγχος του παρελθόντος μου
Για να ανακαλύψω ποιος ήμουν επιτέλους
Η πόρτα έχει ανοίξει ευρέως
Im γυρίζοντας με την παλίρροια
Κοίταγμα μέσω των ματιών της