Απρίλιος είναι ένας σκληρός χρόνος
Ακόμα κι αν ο ήλιος μπορεί να λάμψει
Και ο κόσμος κοιτάζει στη σκιά καθώς έρχεται αργά μακριά
Ακόμα πέφτει η βροχή Απριλίου
Και οι κοιλάδες που γεμίζουν με τον πόνο
Και λοξοτομείτε με λέτε αρκετά γιατί
Δεδομένου ότι κοιτάζω μέχρι τον γκρίζο ουρανό
Όπου πρέπει να είναι μπλε
Γκρίζος ουρανός όπου πρέπει να σας δω
Ρωτήστε γιατί, γιατί πρέπει να είναι έτσι
Η ανεπαρκής κραυγή, λέει ότι το ι dont ξέρει
Ίσως πότε-πότε άρρωστος ξεχάστε και ανεπαρκές χαμόγελο
Αλλά έπειτα το συναίσθημα έρχεται πάλι ενός του Απριλίου χωρίς τέλος
Ενός του Απριλίου μόνου καθώς έρχονται
Στο σκοτάδι του μυαλού μου μπορώ να δω όλο πάρα πολύ λεπτό
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που γίνεται όταν λοξοτομώ ακριβώς την αίσθηση ο ήλιος
Και οι ανοίξεις η εποχή της νύχτας
Γκρίζος ουρανός όπου πρέπει να είναι μπλε
Γκρίζος ουρανός όπου πρέπει να σας δω
Ρωτήστε γιατί, γιατί πρέπει να είναι έτσι
Η ανεπαρκής κραυγή, λέει ότι το ι dont ξέρει
Ι dont ξέρτε