de vermeende gouden weg,
Ik werd geconfronteerd,
door geheimzinnige spoken.
zij richtten aan graveyard,
over en yonder heuvel.
Ik pauzeerde in kosmische bezinning,
verward en benieuwd zijnd,
van hoe ik kwam sterven.
Hmmm..
Ik was verward.
Voor als ik dood was,
hoe en waarom,
stierf ik?
Maar ik stelde me samen.
En beslist zou ik het moeten onder ogen zien
Maar ik bevond me verlamd,
voor de vermeende gouden weg,
en ik werd geconfronteerd,
door krachtige demon kracht.
Zij zeiden het de duivel was,
en toen hij sprak,
zijn woorden stroomden als gloeiende lava van de mond van een vulkaan.
En ik zei: Help me Lord!
Ik vond me in één of ander soort Hel!
Maar ik geloofde niet in hem,
hemel en hel,
wereld in tegengestelden, soort werkelijkheid.
En ik bereikte controle van mij,
en ik besliste door te drukken.
En aangezien ik liep,
de vermeende gouden weg,
Ik beefde met vrees,
oh de leeuwen en de tovenaars nog te komen om.
I gezien in de afstand,
zilveren bergen die hoog in de wolken toenemen
en een stem van hierboven fluisterde,
één of ander het glanzen antwoord van de maan.
Gelieve te vergeven me,
Ik wilde nooit u kwetsen.
Gelieve te vergeven me,
Ik wilde nooit u kwetsen.
Gelieve te vergeven me,
Ik wilde nooit u kwetsen.
Gelieve te vergeven me,
Ik wilde nooit u kwetsen.
Gelieve te vergeven me,
Ik wilde nooit u kwetsen.
(Aangezien ik liep)
Gelieve te vergeven me, (aangezien ik liep)
Ik wilde nooit u kwetsen. (Aangezien ik liep)
(Aangezien ik liep)
(Aangezien ik liep)
Gelieve te vergeven me, (aangezien ik liep)
Ik wilde nooit u kwetsen. (Aangezien ik liep)
Gelieve te vergeven me,
Ik wilde nooit u kwetsen.